[ พี โพ แคน ] แดนไร้คน

ก่อนอื่น ต้องขอขอบคุณ boon boon ที่ได้มาตอบสนองความใคร่ (อยากจะทำ Tag) และว่ากันด้วยเรื่องของ Tag การเดินทางอันน่าสะพรึงกลัว ซาหยด.... ซาหยอง....

จริงๆ เม้นที่ลบไปคือ Tag เรียน.....อย่างมีกึ๋น จริงๆเขียนก็ได้นะครับ แต่คงต้องเป็น เรียนสายวิทย์อย่างมีกึ๋น อ่ะ ไว้รอมีคนมา Tag ค่อยเขียนใหม่ -- --"

ยอมรับว่าจะมาเขียนเอาโล่ ผมอยากดัง ใครมั่งหล่ะที่ไม่อยากดัง (คุ้นๆ แมะ)

ว่าด้วย Tag การเดินทาง

(หลังจากที่ได้ไปทำการศึกษาหาจากเน็ตเมื่อคำคืนที่ผ่านมา พบว่าชาวบ้านเค้าบ้าทำ Tag เยอะมกมาย แต่ช้านได้ทำตั้ง 1 อัน ปลื้มโค๊ะ) Tag นี้คือให้เราเล่าเรื่องของการเดินทางที่สยอง อะไรประมาณนั้น



tag ที่ 2 ของชีวิต



เข้าเรื่อง (มันจะกลัวหรือจะฮาดี ก็ลองอ่านกัน)

ช่วงนนั้นผมอยู่ ม.2 ครับ ทางห้องคอมเค้าก็มีโปรเจค ส่งนักเรียนเข้าร่วมกิจกรรมกับทาง NECTEC ผมก็โดนชักชวนจากพี่ข้างบ้านที่เรียนอยู่ที่เดียวกันให้เข้าร่วมกับเค้าด้วย โดยแต่ละกลุ่มจะมี 3 คน นั่นคือ ผม พี่แพรว (พี่ข้างบ้าน) และ พี่ปอนด์ ทุกๆ เย็นหลังจากเรียนหนังสือเสร็จ เราก็ต้องรีบกลับบ้าน และ กลับมาทำโครงการต่อกันที่โรงเรียน และนอนค้างกันที่โรงเรียนนั่นแหละครับ ผมลืมบอกไป

- โรงเรียนผมมีอายุมากว่า 100 ปี

- ถูกสร้างขึ้นโดนเจ้าหลวงเชียงใหม่ องค์ที่ 8

- ได้รับการตั้งชื่อจากสมเด็จย่า ของพระเจ้าอยู่หัว

ซึ่งเวลานั้นก็ล่วงเลยมานาน แต่สิ่งที่ฟังแล้วน่ากลัวคือการที่

- ทหารญี่ปุ่นเข้ามาที่โรงเรียนนี้ เพื่อเป็นสูญบรรชาการ

- และประกอบด้วยก่อนการก่อตั้ง ที่แห่งนี้คือวัดร้าง

วันแรกของการเข้าค่าย ครูหัวหน้าสาระคอมก็มาเปิดพิธีเล็กๆน้อยๆ ช่วงนั้นประมาณ 3 ทุ่มครับ โรงเรียนก็มืดมากแล้ว อากาศก็เริ่มเย็นๆ ตามแบบฉบับภาคเหนือ โรงเรียนของเราใหญ่พอสมควรคับ ตอนแรก ครูบอก่วาเราจะไปไว้พระกันที่ตึก 1 ซึ่งที่นั่นมีศาลาธรรมอยู่ และค่อยไปไหว้ที่อื่นกันต่อ

พวกเราเดินเกาะกลุ่มกันไป มีเพียงแสงจากไฟฉายอันน้อยๆ เพียง 2 อัน ทุกคนเดินไปถึงศาลา ไว้พระกันเรียบร้อย กำลังจะลุกกลับไปยังตึก 4
"ครูครับ เดี๋ยวผมขอนั่งอยู่ที่นี่ซักแปบนะครับ" ทุกคนหันไปมองที่เกรียงอย่างน่ากลัว เพราะใครๆ ก็รู้ว่า พี่แกมีสัมผัสที่ 6
"งั้นครูนั่งเฝ้าละกัน" ครูกฤษ ครูผู้ชายเพียงคนเดียว อาษานั่งเฝ้าเป็นเพื่อน

ตอนนั้นเหลือเพียง กลุ่มของผม 3 คน แล้วก็พี่ๆ คนอื่นอีกไม่กี่คน ซึ่งล้วนแต่เป็นผู้หญิง พวกเราหันหน้ากลับเพื่อจะเดินไปยังตึก 4 พี่เกรียงหันกลับไปยังหน้าองค์พระอีกครั้ง และนั่งสมาธิ

ตอนนี้ทุกคนต่างเริ่มขนหัวลุก พวกเราเดินฝ่าความมืดกลับไปอีกครั้ง และ ไปไหว้พระพรหม ที่อยู่ตรงมุมประตูด้านหลังของโรงเรียน ในขณะที่ไหว้เสร็จและกำลังเดินออกมา เท่าที่ผมจำได้นะ

"แพรวรู้สึกหมือนปอนด์มั้ย" พี่ปอนด์หันมาหาพี่แพรว และถามด้วยเสียงกระซิบกระซาบ
"เค้าหันมามองใช่มั้ย" พี่ปอนด์พยักหน้า แต่ทุกคนก็ไม่พูดอะไร และเดินไปข้างหน้าอย่างเงียบสงัด

และกลับมาไว้พระรูปของสมเด็จพระศรี ตอนนั้นเอง พี่เกรียงและครูกฤษก็กลับมาพอดี

แต่เรื่องน่ากลัวไม่ได้อยู่ตรงนี้หรอกครับ  - - .  . - -  (อ่าว) (ก็ไม่ได้เจอเองหนิ)

 
หลังจากโครงการนี้จบลง ด้วยการที่ทำงานไม่เสร็จและไม่เข้ารอบ -- --" แต่ก็แสดงความดีใจกับรุ่นพี่อีกกลุ่มที่ผ่านเข้ารอบและได้รางวัล เป็นอะที่ที่กลุ่มคอมปลื้มมาก เพราะส่ง 3 กลุ่ม เข้ารอบ 2 กลุ่ม

หลังจากนั้นไม่นาน พ่อของพี่ปอนด์ก็เสียชีวิตลง

....

"อื๊ดดด..... ๆ  ๆ" เสียงโทรศัพท์ของผมดังขึ้น ผมวิ่งไปรับทันที
"ข้าว นี่ครูกฤษเองนะ ข้าวจะไปงานศพพ่อปอนด์มั้ย ครูจะได้แวะไปรับ" ผมเคยเจอพ่อพี่ปอนด์อยู่มั้งครับ อันนี้ผมจำไม่ได้จริงๆ

ซักพักครูก็มารับ มาพร้อมกับพี่ ET ที่อยู่กลุ่มคอมด้วยกัน

เป็นการเดินทางที่ยาวไกล และสลับซับซ้อนมากๆ ขนาดพี่ ET เคยมาที่นี่แล้ว ยังหลงเลยครับ เส้นทางก็มืดมากๆ มันเป็นหมู่บ้านสัดสรรค์ที่มีการแบ่งเป็นซอกเป็นซอยได้งงงวงยมากๆ พอไปถึงวัดผมก็ลงไปไหว้สบ แล้วก็นั่งจับกลุ่มคุยกันกับคนที่อยู่กลุ่มคอม และก็ซ๊วยกระเพาะปลาไปตาสเต็บ

"เดี๋ยวปอนด์กลับบ้านไปเอารุปลงคอมก่อนนะ เม็มมันเต็มอะ ใครไปด้วยกันมั่งมั้ย" พี่Et พี่เกรียง ไป ข้าวก็เลยไปกับเค้าด้วย

ทุกคนขึ้นรถพ่อพี่เกรียงไป เป็นรถที่ใหญ่มากๆ ทุกคนก็นั่งไปในความมืด ถึงว่าแถวนี้จะมีแต่บ้านก็ตาม ไม่เหมือนเรื่องผีที่คนอื่นๆเค้าเล่ากัน ว่าต้องเป็นเส้นทางเปลี่ยวๆ สองข้างทางเป็นทุ่งข้าว แต่ที่นี่ไม่มีคับ ไม่มีเลยที่จะเรียกได้ว่าโลง มีแต่บ้านคน และมืด เงียบ สงบมากๆ

บ้านพี่ปอนด์มืดมาก เดินเข้าบ้านไป พี่ปอนด์เปิดไฟแค่ดวงเดียว แค่ตรงที่หน้าคอม แล้วก็เปิดคอมเอารูปลง...

"ปอนด์  เล่นกีตาร์ด้วยหรอ" พี่ ET หยิบกีตาร์ที่พิงอยู่ตรงผนังใหส้ประตูทางเข้า
"อ่อ ก็พอเล่นได้อ่ะ ตอนเด็กๆ พ่อวื้อให้ แต่ส่วนมากพอปอนด์เล่นหน่ะ" ทุกคนหันไปมองกีต้ตัวนั้นอีกครั้ง

เสียงโทรศัพท์ข้าวดังขึ้นอีกครั้ง ผมกดรับ และได้ยินเสียง "จัด จัด จ่าดีดัด ดี ดัด ดัด จ่าดีดัด ดี่ ดัดๆ ๆ ๆ ๆ OK" และเสียงก็เงียบไป........ อ่าวใครโทรมาวะ

"พ่อปอนด์ชอบเล่นกีตาร์หน่ะ แล้วก็ชอบฟังเพลงฮิปฮอบอีกนะ แปลกดี"                             -- --" (กำละกู)

พอกลับไปที่วัด
"ข้าวทำไมไม่รับโทรศัพท์" ครูกฤษถาม แบบโกรธนิดๆ
"ทำไมไปไม่บอกครู โทรตามก็ไม่รับ" -- --* แล้วไม่โทรหาพี่ ET ล้วไม่ด่าพี่ ET หล่ะ -- --*

สรุปคือ สัญญาณไม่ดี หรืออะไรกันแน่......

แต่เรื่องนี้ไม่น่ากลัวเท่าตอนกลับครับ เพราะคูสวมวิญญาณนักซิ่ง -- --" กุจะได้ตายก็คราวนี้หล่ะวะ!!!





จบ

Tag กันมาเรื่อยๆ คือจริงๆ ไม่มีอะไรจะเขียนอ่านะ